برای بعضی تصویرگران، پیدا کردن سبک شخصی با انتخاب چند رنگ، فرم یا تکنیک مشخص شروع نمی‌شود. مسیر می‌تواند از چیزهایی شکل بگیرد که مدام توجه هنرمند را به خود جلب می‌کنند؛ بدن، حرکت، دست‌ها، خاطرات، رابطه‌ها، کتاب‌ها یا حتی اتفاق‌های معمولی زندگی. کارهای لورنا اسپوریو (Lorena Spurio) را می‌توان از همین زاویه دید؛ تصویرگری ایتالیایی که بخشی از زبان بصری خود را نه از یک تصمیم از پیش تعیین‌شده، بلکه از تجربه و کنجکاوی نسبت به زندگی شخصی‌اش ساخته است.
اسپوریو در رجیو کالابریا به دنیا آمده و در مسیر تحصیل و زندگی میان شهرهایی مانند رم، تورین، مادرید، بارسلونا و میلان جابه‌جا شده است. او ابتدا ادبیات و تاریخ هنر خواند و بعد به سمت تصویرسازی رفت؛ مسیری که در نهایت با تحصیل تخصصی تصویرسازی در میلان و بارسلونا ادامه پیدا کرد.
در وب‌سایت شخصی‌اش نیز خود را تصویرگر و هنرمند کمیک معرفی می‌کند و در میان مشتریان و نشریاتی که با آن‌ها همکاری داشته، نام‌هایی مانند The New Yorker، The New York Times، Financial Times، Vox، The Atlantic و The Los Angeles Times دیده می‌شود.
تصویرسازی برای The New York Times
وقتی تجربه شخصی وارد تصویر می‌شود
بخش مهمی از زبان تصویری اسپوریو در دوران همه‌گیری کووید-۱۹ شکل گرفت. او در گفت‌وگویی درباره دوران قرنطینه توضیح داده که زمان بیشتری را تنها با افکار و احساساتش می‌گذراند و همین شرایط باعث شد توجهش را به بدن خودش، فرم بدن زنان و نحوه ارتباط بدن با محیط اطراف معطوف کند.
نتیجه این توجه، مجموعه‌ای از خودنگاره‌ها بود که بدن را در حالت‌ها و حرکت‌های مختلف، از جمله حرکت‌هایی شبیه رقص، به موضوع اصلی تصویر تبدیل می‌کرد. رقص نیز برای او موضوعی کاملاً بیگانه نبود؛ بخشی از علاقه‌اش به خلاقیت به سال‌های کودکی و تجربه حضور در کلاس رقص بازمی‌گشت.
این روند بعدها به موضوعات گسترده‌تری درباره زنان و تجربه زیسته آن‌ها رسید. اسپوریو در همان دوره به مطالعه متون فمینیستی علاقه‌مند شد و از این طریق، بخشی از تجربه‌های شخصی خود را در ارتباط با تجربه‌های مشترک زنان دوباره بررسی کرد.
به همین دلیل، بدن در آثار او فقط یک فرم بصری نیست؛ گاهی وسیله‌ای برای بیان احساس، رابطه، محدودیت یا نوعی مواجهه با خود است. اینجا همان جایی است که تصویرسازی شخصی او از یک تمرین تکنیکی فاصله می‌گیرد و تبدیل به راهی برای شناختن موضوعاتی می‌شود که واقعاً برایش اهمیت دارند.
تصویرسازی برای Vox
سبک شخصی الزاماً از ابتدا ساخته نمی‌شود
اسپوریو درباره شکل‌گیری سبک خودش، روی تجربه و آزمایش تأکید دارد. او معتقد است در روند آزمودن تکنیک‌ها و شیوه‌های مختلف، بعضی ویژگی‌ها به‌تدریج باقی می‌مانند؛ ویژگی‌هایی که با گذشته، ریشه‌ها و شیوه نگاه فرد به جهان ارتباط بیشتری دارند.
بنابراین سبک شخصی را نمی‌توان صرفاً مجموعه‌ای از ویژگی‌های ظاهری دانست که هنرمند آگاهانه برای خود انتخاب کرده است. گاهی سبک، نتیجه چیزهایی است که هنرمند بارها و بدون اجبار به سراغشان برمی‌گردد.
در آثار اسپوریو، این بازگشت را می‌توان در حضور بدن، دست‌ها، حرکت، رنگ‌های زنده و خطوط مشخص دید. خودش درباره علاقه‌اش به دست‌ها نیز گفته که در ابتدا این علاقه چندان آگاهانه نبوده، اما بعدها شروع کرده به بررسی اینکه چرا حرکت و فرم دست‌ها تا این اندازه برایش جذاب است.
از نگاه او، دست‌ها می‌توانند بدون کلام احساس را منتقل کنند و به نوعی حامل تماس، ارتباط و عاطفه باشند. همین توجه به جزئیات ظاهراً ساده، می‌تواند به یکی از عناصر تکرارشونده در زبان بصری یک تصویرگر تبدیل شود.
تصویرسازی ادیتوریال؛ وقتی یک تصویر باید درباره یک موضوع حرف بزند
بخش قابل توجهی از فعالیت حرفه‌ای اسپوریو به تصویرسازی ادیتوریال اختصاص دارد. منظور از تصویرسازی ادیتوریال، تصاویری است که برای همراهی یک مقاله، گزارش، مصاحبه یا محتوای رسانه‌ای تولید می‌شوند؛ یعنی تصویر صرفاً برای تزئین صفحه ساخته نشده و باید بتواند ایده یا مسئله مطرح‌شده در متن را به زبان بصری منتقل کند.
پروژه اسپوریو برای Vox نمونه خوبی از این رویکرد است. او برای مقاله‌ای درباره اینکه چرا و چگونه باید خرید چیزهایی را که واقعاً به آن‌ها نیاز نداریم متوقف کنیم، مجموعه‌ای شش‌تصویری ساخته است. در چنین پروژه‌ای، تصویرگر باید یک موضوع نسبتاً انتزاعی مانند مصرف‌گرایی را به موقعیت، شخصیت و استعاره تصویری تبدیل کند؛ کاری که با تصویرسازی شخصی تفاوت دارد، چون این بار تصویر باید هم هویت بصری هنرمند را حفظ کند و هم در خدمت یک محتوای مشخص رسانه‌ای باشد.
همکاری‌های او با رسانه‌هایی مانند The New York Times نیز نشان می‌دهد که این زبان تصویری قابلیت سازگاری با موضوعات متفاوت را دارد. برای نمونه، اسپوریو برای یک مطلب نیویورک‌تایمز درباره عادت‌های ساده برای سلامت، مجموعه‌ای از تصاویر ساخته که مفاهیم مختلفی مانند خواب، تغذیه، فعالیت بدنی و سبک زندگی را در قالب موقعیت‌های تصویری بیان می‌کنند. در این نوع کار، تصویرسازی باید در مدت کوتاهی ایده اصلی متن را به مخاطب منتقل کند و در عین حال به اندازه کافی شخصیت بصری داشته باشد که به یک تصویر عمومی و قابل جایگزینی تبدیل نشود.
تصویرسازی برای The Financial Times
از علاقه شخصی تا زبان حرفه‌ای
در پروژه‌های اسپوریو، مرز میان کار شخصی و سفارش حرفه‌ای همیشه کاملاً جدا نیست. علاقه او به بدن، حرکت، روابط انسانی و زندگی روزمره می‌تواند در یک تصویر شخصی ظاهر شود و بعد در پروژه‌ای برای یک رسانه، متناسب با موضوع سفارش دوباره ترجمه شود. همین موضوع یکی از ویژگی‌های مهم مسیر اوست: تجربه شخصی قرار نیست الزاماً فقط در دفترچه طراحی باقی بماند؛ می‌تواند به بخشی از ابزار حرفه‌ای تصویرگر تبدیل شود.
این مسئله درباره پروژه‌های مد او نیز دیده می‌شود. برای نمونه، در همکاری با Flo Magazine، اسپوریو قرار بود مفهوم برندهای لوکس و فضای مد و زیبایی را به شیوه‌ای صمیمی‌تر و روزمره تفسیر کند؛ به‌جای بازسازی مستقیم یک تصویر تبلیغاتی، فضای آشناتر و شخصی‌تری برای نمایش این مفاهیم ساخته شد. در اینجا نیز سفارش حرفه‌ای از فیلتر نگاه شخصی تصویرگر عبور می‌کند.
تصویرسازی برای Flo Magazine
شاید سبک، چیزی باشد که مدام به آن برمی‌گردیم
مسیر لورنا اسپوریو یک نکته مهم را درباره شکل‌گیری زبان بصری نشان می‌دهد: شاید لازم نباشد یک تصویرگر در ابتدای مسیر دقیقاً بداند سبک شخصی‌اش چیست. ممکن است این زبان در طول زمان، از میان موضوعاتی که بارها انتخاب می‌شوند، تکنیک‌هایی که کنار گذاشته نمی‌شوند و تجربه‌هایی که ارزش دوباره دیدن دارند شکل بگیرد.
برای اسپوریو، طراحی فقط ساختن تصویر نیست؛ ابزاری برای فکر کردن و دوباره دیدن خود و جهان اطراف است. او در گفت‌وگوهایش از طراحی به‌عنوان فرایندی برای کشف دوباره خود، بدون قضاوت کردن، صحبت کرده و علاقه‌اش به کمیک نیز از همین نیاز به روایت و زنده کردن تصاویر در یک توالی داستانی می‌آید. شاید به همین دلیل، وقتی به مجموعه آثار او نگاه می‌کنیم، با یک سبک صرفاً تزئینی روبه‌رو نیستیم؛ پشت بسیاری از فرم‌ها و حرکت‌ها، تجربه‌ای شخصی وجود دارد که به مرور به زبان حرفه‌ای تبدیل شده است.
در نهایت، ارزش مسیر اسپوریو فقط در قابل تشخیص بودن تصاویرش نیست. نکته جالب‌تر این است که می‌توان رد علایق و تجربه‌های شخصی او را در پروژه‌های حرفه‌ای نیز دنبال کرد؛ از بدن و رقص گرفته تا روابط، زنان، اشیای روزمره و موضوعات اجتماعی. شاید برای یک تصویرگر، پیدا کردن سبک کمتر شبیه ساختن یک امضای بصری باشد و بیشتر شبیه پیدا کردن چیزهایی که نمی‌تواند از طراحی کردنشان دست بکشد.
اگر دوست دارید نمونه‌های بیشتری از آثار لورنا اسپوریو را ببینید، می‌توانید به وب‌سایت شخصی او سر بزنید و مجموعه‌ای از پروژه‌های تصویرسازی، کمیک، جلد کتاب و آثار شخصی‌اش را ببینید.