«گویا» یک فونت نمایشی برای عنوان‌نویسی است که با هدف ایجاد حضوری پررنگ برای حروف در فضای بصری طراحی شده است. این فونت در مسیر یک کلاس آموزشی شکل گرفته و به‌تدریج از فرم‌های هندسی اولیه فاصله گرفته و به ساختاری رسیده که میان ویژگی‌های رسم‌الخطی و زبان طراحی معاصر قرار می‌گیرد.
در ادامه، یونس دهقانی، طراح «گویا»، درباره شکل‌گیری ایده و روند طراحی این فونت توضیح می‌دهد.
از فرم‌های هندسی تا زبان نوشتاری
«گویا» حاصل یک کلاس آموزشی بود؛ جایی که تمرین‌ها بر پایه مدولاسیون و دفرماسیون فرم‌ها شکل می‌گرفتند. فرم‌های اولیه بیشتر هندسی و خام بودند و در ادامه، با آزمون و تغییر فرم‌ها، ویژگی‌های فرمی و خطی به‌تدریج وارد طراحی شدند.
در این روند، توجه به کنتراست و وزن نیز بخشی از شکل‌گیری فونت بود. بعضی از فرم‌های اولیه سنگین‌تر بودند و برای رسیدن به نتیجه نهایی، بارها تغییر کردند.
به گفته طراح، «گویا» را می‌توان جایی میان سنت نوشتاری و طراحی معاصر دید؛ نه بازسازی گذشته، بلکه برداشتی تازه از بعضی ویژگی‌های آن.
پیدا کردن تعادل میان فرم و خوانایی
یکی از مسائل اصلی در طراحی «گویا»، پیدا کردن شخصیتی متمایز و در عین حال قابل‌کنترل در استفاده واقعی بوده است.
دهقانی می‌گوید:
«پیدا کردن فرم متفاوت، به‌تنهایی کافی نیست. برای من مهم بود که این تفاوت در استفاده واقعی هم قابل کنترل باشد.»
در مراحل ابتدایی، بعضی فرم‌ها بیش از حد سنگین بودند و خواندن برخی ترکیب‌ها را دشوار می‌کردند. به همین دلیل، به جای حفظ فرم اولیه به قیمت کاهش خوانایی، بخش‌هایی از فرم‌ها تغییر کردند تا میان ویژگی بصری و کاربردپذیری تعادل برقرار شود.
فونتی برای دیده‌شدن عنوان
«گویا» برای تندخوانی طراحی نشده است. کاربرد اصلی آن در عنوان‌هایی تعریف می‌شود که قرار است در میان عناصر بصری دیده شوند و پیش از خوانده‌شدن، توجه مخاطب را جلب کنند.
طراح درباره رویکرد خود می‌گوید: گویا قرار است در عنوان دیده شود، مخاطب را لحظه‌ای متوقف کند و بعد خوانده شود. در این نگاه، فرم حروف صرفاً وسیله‌ای برای انتقال متن نیست و بخشی از پیام و شخصیت عنوان را شکل می‌دهد.
