برای چشم انسان، پیراهن «استتار دیجیتال» طرحی انتزاعی و رنگارنگ با اشکالی سبز، صورتی و نارنجی دارد؛ اما برای ربات‌ها، این طرح می‌تواند فردی را که آن را پوشیده است پنهان کند
سایمون وکرت، طراح آلمانی، این پیراهن دکمه‌دار را برای سردرگم کردن سامانه‌های نظارتی مبتنی بر هوش مصنوعی طراحی کرده است؛ اقدامی که پس از نصب دوربین‌های نظارتی جدید در برلین شکل گرفت. این لباس بخشی از جریان رو‌به‌رشد طراحی پوشاک خصمانه (Adversarial Clothing Design) است؛ رویکردی که با استفاده از الگوهای پیچیده تلاش می‌کند عملکرد سامانه‌های تشخیص چهره و شناسایی اشیا را مختل کند.
وکرت به Fast Company می‌گوید: «سامانه‌های تشخیص اشیا مثل ما نمی‌بینند. آن‌ها تصویر را برای یافتن الگوهای آماری بررسی می‌کنند؛ ترکیبی از لبه‌ها، بافت‌ها و رنگ‌هایی که در فرایند آموزش یاد گرفته‌اند با دسته‌ای مانند «انسان» مرتبط بدانند.»
الگوی این پیراهن با استفاده از محاسبات ریاضی بهینه‌سازی شده تا سیگنال‌های اشتباهی به شبکه‌های تشخیص تصویر ارسال کند. وکرت می‌گوید این پیراهن که با قیمت حدود ۸۸ دلار عرضه می‌شود، باید دو کار را هم‌زمان انجام دهد: هوش مصنوعی را دچار خطا کند و در عین حال همچنان لباسی قابل‌پوشیدن باشد.
الگوهای خامی که از فرایند بهینه‌سازی به دست می‌آیند، اگرچه مؤثرند، از نظر بصری بسیار آشفته و نامنظم‌اند؛ چیزی که وکرت آن را «تصویری صرفاً برای ماشین» توصیف می‌کند. به همین دلیل، طرح نهایی در نقطه‌ای میان نیازهای الگوریتم و سلیقه انسانی قرار گرفته است. او معتقد است همین ابهام، بخش مهمی از ایده مفهومی پروژه است.
وکرت می‌گوید: «این لباس هم‌زمان برای دو نوع بیننده طراحی شده و هرکدام چیز کاملاً متفاوتی در آن می‌بینند.»
او این الگو را با You Only Look Once (YOLO)، یک سامانه متن‌باز تشخیص اشیا، آزمایش کرده است. YOLO از همان خانواده فناوری‌هایی استفاده می‌کند که در بسیاری از محصولات تجاری نظارت تصویری نیز به کار می‌روند.
با این حال، وکرت تأکید می‌کند که هدف این لباس لزوماً شکست دادن یک سامانه نظارتی مشخص نیست. پرسش اصلی پروژه گسترده‌تر است: اگر یک تکه پارچه ساده بتواند عملکرد یک فناوری نظارتی را مختل کند، تا چه اندازه باید به قابلیت‌ها و دقت چنین فناوری‌هایی اعتماد کنیم؟