موس مک‌دونالدز با مواد بازیافتی اسباب‌بازی‌های هپی‌میل، با طراحی الهام‌گرفته از جعبه‌ی سیب‌زمینی سرخ‌کرده

موس مک‌دونالدز؛ تبدیل اسباب‌بازی‌های هپی‌میل به یک محصول کاربردی

مک‌دونالدز چین و لنوو با همکاری یکدیگر، موس بی‌سیمی با نام Fry Mark طراحی کرده‌اند که از جعبه‌ی قرمز سیب‌زمینی سرخ‌کرده‌ی مک‌دونالدز الهام می‌گیرد. ویژگی مهم این محصول، علاوه بر ظاهر بازیگوشانه‌اش، استفاده از پلاستیک بازیافتی اسباب‌بازی‌های قدیمی هپی‌میل در ساخت بدنه است. این موس مک‌دونالدز با مواد بازیافتی، نمونه‌ای از پیوند طراحی محصول، هویت بصری برند و استفاده‌ی دوباره از مواد دورریختنی است.

وقتی هویت بصری برند به یک محصول دیجیتال تبدیل می‌شود

در طراحی Fry Mark، فرم آشنای بسته‌بندی سیب‌زمینی سرخ‌کرده به بدنه‌ی یک ابزار دیجیتال تبدیل شده است. بدنه‌ی قرمز، سیب‌زمینی‌های زردرنگی که از قسمت بالایی بیرون زده‌اند و نشان طاق‌های طلایی مک‌دونالدز در بخش پایینی، محصول را بدون نیاز به توضیح اضافی قابل تشخیص می‌کنند.

در این پروژه، طراحان به‌جای افزودن عناصر گرافیکی متعدد، بر بازآفرینی یکی از شناخته‌شده‌ترین نشانه‌های بصری مک‌دونالدز تکیه کرده‌اند. بسته‌بندی غذا که معمولاً پس از مصرف دور انداخته می‌شود، به منبع الهام برای ساخت محصولی با کاربردی متفاوت تبدیل شده است. نتیجه، موس رایانه‌ای است که در کنار عملکرد روزمره، می‌تواند برای علاقه‌مندان به محصولات کلکسیونی نیز جذاب باشد.

طراحی موس Fry Mark با بدنه‌ی قرمز، سیب‌زمینی‌های زردرنگ و نشان مک‌دونالدز

موس مک‌دونالدز با مواد بازیافتی چگونه ساخته شده است؟

Fry Mark بخشی از برنامه‌ی «Reinventing Good Products» مک‌دونالدز چین است؛ طرحی که از سال ۲۰۲۱ با هدف تبدیل مواد دورریختنی به محصولات تازه آغاز شده است.

در این پروژه، اسباب‌بازی‌های قدیمی هپی‌میل جمع‌آوری و دسته‌بندی می‌شوند و پس از جداسازی و پردازش، پلاستیک آن‌ها به مواد اولیه‌ی قابل استفاده در تولید محصولات جدید تبدیل می‌شود. لنوو نیز با مشارکت در فرایند بازیافت مواد و تولید، به توسعه‌ی این محصول کمک کرده است.

طبق گزارش‌های منتشرشده، بیش از ۶۰ درصد از بدنه‌ی پلاستیکی موس از مواد بازیافتی ساخته شده است. این رقم به پوسته‌ی پلاستیکی دستگاه اشاره دارد، نه تمام اجزای آن؛ قطعات الکترونیکی و باتری همچنان بخش‌های جداگانه‌ای از محصول هستند.

اهمیت این رویکرد در تغییر کاربری ماده‌ای است که پیش‌تر در قالب اسباب‌بازی استفاده می‌شد. به‌جای آنکه پلاستیک قدیمی پس از پایان عمر مصرف خود کنار گذاشته شود، دوباره وارد چرخه‌ی تولید می‌شود و در محصولی با کاربرد متفاوت به کار می‌رود.

بااین‌حال، استفاده از مواد بازیافتی به‌تنهایی برای اثبات پایداری کامل محصول کافی نیست. ارزیابی دقیق‌تر به اطلاعاتی درباره‌ی عمر مفید دستگاه، میزان مصرف انرژی در تولید و امکان بازیافت قطعات پس از پایان عمر محصول نیاز دارد؛ اطلاعاتی که به‌طور کامل منتشر نشده‌اند.

از موس تا کیف حمل؛ ادامه‌ی هویت بصری در جزئیات

طراحی Fry Mark به بدنه‌ی موس محدود نمی‌شود. این محصول همراه با یک کیف پارچه‌ای عرضه شده که با باز شدن، به پد موس تبدیل می‌شود. طراحی این پد از سینی‌های سبزرنگ سرو غذا در مک‌دونالدز الهام گرفته شده و ارتباط بصری میان اجزای مجموعه را ادامه می‌دهد.

بسته‌بندی محصول نیز از مقوا ساخته شده و بدون پلاستیک طراحی شده است. به این ترتیب، هویت برند در سه بخش دیده می‌شود: بدنه‌ی موس، وسیله‌ی همراه و بسته‌بندی. هماهنگی این عناصر باعث شده است محصول بیش از یک ابزار الکترونیکی معمولی، هویت یک کالای تبلیغاتی و کلکسیونی را پیدا کند.

از نظر عملکرد نیز Fry Mark صرفاً یک شیء تزئینی نیست. این موس از اتصال بلوتوث و ارتباط بی‌سیم ۲٫۴ گیگاهرتزی پشتیبانی می‌کند و سه سطح تنظیم حساسیت دارد. بااین‌حال، اطلاعات کافی درباره‌ی راحتی استفاده‌ی طولانی‌مدت، دقت حسگر و عمر باتری منتشر نشده است؛ بنابراین نمی‌توان درباره‌ی عملکرد آن در کار حرفه‌ای قضاوت قطعی کرد.

وس Fry Mark به همراه کیف پارچه‌ای و پد موس با الهام از سینی سبزرنگ مک‌دونالدز

طراحی محصول با مواد بازیافتی؛ فراتر از یک ظاهر متفاوت

مک‌دونالدز چین این محصول را در چارچوب برنامه‌ی بازیافت خود و با همکاری لنوو توسعه داده است. این همکاری نمونه‌ای از ورود مواد بازیافتی به حوزه‌ای متفاوت از کاربرد اولیه‌ی آن‌هاست: پلاستیک اسباب‌بازی‌های تبلیغاتی، این بار در ساخت یک وسیله‌ی دیجیتال به کار رفته است.

در این میان، طراحی نقش مهمی در قابل‌فهم کردن ایده برای مخاطب دارد. شکل سیب‌زمینی سرخ‌کرده، رنگ‌های آشنا و نشان مک‌دونالدز، محصول را به‌سرعت قابل شناسایی می‌کنند؛ درحالی‌که استفاده از پلاستیک بازیافتی، داستان دیگری درباره‌ی منشأ مواد سازنده‌ی آن ارائه می‌دهد.

بااین‌حال، ارزش پروژه را باید در همین مقیاس بررسی کرد: یک تجربه‌ی طراحی و تولید با مواد بازیافتی، نه لزوماً راه‌حلی فراگیر برای مسئله‌ی پسماند پلاستیکی. اطلاعات موجود برای نتیجه‌گیری درباره‌ی اثر زیست‌محیطی کلی محصول کافی نیست، اما نشان می‌دهد چگونه می‌توان مواد دورریختنی را در طراحی محصولی تازه به کار گرفت.