ساخت آثار هنری با دوریختنی ها غالبا مورد استقبال مخاطبان عام و خاص قرار می گیرد. بازآفرینی که از دل اشیاء بی مصرف و به دور انداخته شده رخ می دهد، شاید علت اصلی جذابیت این گونه آثار هستند. «واچ کلاژهای» هوشنگ و غزل فروتن هم در همین ژانر قرار می گیرند با این تفاوت که متریال اصلی آنها بسیار متفاوت تر از سایر آثار دیده شده این حیطه است. «واچ کلاژ» همان کلاژ با قطعات مختلف ساعت است.
« مشوق و استاد من در زمینه های هنری، پدرم است. خود او تجربه های زیادی در رشته های مختلف هنر دارد. پدرم استفاده از قطعات بلا استفاده و تبدیل آنها به یک اثر هنری را از سال ۱۳۶۰ شروع کرد. آثارش مورد توجه مطبوعات ایران و ترکیه قرار گرفت. سال ۱۳۶۸ نمایشگاهی در استانبول برگزار کرد و در ادامه چند نمایشگاه در گالری های لاله، مارال و لازاریانو داشت. بعد از سالها وقفه در نمایش واچ کلاژهای پدرم، درسالهای۱۳۹۲- ۱۳۹۳و ۱۳۹۴ او موفق شد در پورتلند، سانفرانسیسکو و سن دیگو آمریکا نمایشگاه هایی داشته باشد و همین طور چند نمایشگاه مشترک داخلی با آثار من و پدر برگزار کردیم. در حال حاضر در سالن همایش های شهرداری سن دیگو و موزه زمان تهران تعدادی از کارهای پدرم نصب شده اند. متریال مورد استفاده خودم نیز قطعات دورریز ساعت های مچی هستند اما من آنها را در تصویرسازی به کار می گیرم »
هوشنگ فروتن متولد ۱۳۳۹ تبریز است. او هنرمندی بینارشته ای است که در طول زندگی اش طراحی، شیشه گری، ویترای، مجسمه سازی، گلیم بافی و ساخت تندیس را تجربه کرده. دخترش غزل که در بالا توضیحاتش را خواندید متولد سال ۱۳۷۳، عضو انجمن نخبگان ایران و دانشجوی سال آخر کارشناسی گرافیک دانشگاه الزهرا است. گالری های فرهنگسرای ابن سینا، موزه زمان و یونیک آرت تا به حال شاهد نمایش آثار مشترک هوشنگ و غزل فروتن بوده اند.
